Ko-med
81 888 63 33
Język: PL / EN

Pytania i odpowiedzi

Odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania

Próba wysiłkowa

Jak wykonuje się próbę wysiłkową?

Wskazaniem do wykonania próby wysiłkowej jest:

  • podejrzenie choroby wieńcowej,
  • ocena rokowania po zawale mięśnia serca, po zabiegach plastyki na naczyniach wieńcowych (PTCA), po operacji pomostów aortalno-wieńcowych (CABG),
  • ocena wydolności fizycznej u chorych z różnymi chorobami serca,
  • ocena zaburzeń rytmu serca podczas wysiłku fizycznego i inne wskazania,
  • inne.
Kiedy wykonuje się próbę wysiłkową?

Badanie wykonywane jest na ruchomej bieżni lub na rowerze (cycloergometr). Podczas próby wysiłkowej monitorowany jest stan chorego (ciągły zapis EKG, pomiary ciśnienia krwi). Intensywność wysiłku jest stopniowana przez odpowiedni program (bieżnia przyśpiesza i jest ustawiana pod większym kątem - wysiłek staje się coraz bardziej intensywny). Badanie może być powtarzane.

Jak należy się przygotować do badania próby wysiłkowej?
  1. w dniu badania wstrzymać się od: palenia papierosów, picia mocnej kawy i herbaty, spożywania posiłków na minimum 3 godziny przed badaniem oraz od wykonywania większego wysiłku fizycznego przez minimum 12 godzin przed próbą wysiłkową,
  2. należy przygotować sobie strój sportowy (koszulka z krótkim rękawem, obuwie sportowe),
  3. jeśli ktoś zażywa leki, należy je zażyć zgodnie z zaleceniami, chyba że lekarz zadecyduje inaczej,
  4. u niektórych mężczyzn (z bardzo obfitym zarostem na klatce piersiowej) może zaistnieć konieczność wygolenia miejsc, w których będą przylepiane elektrody.
O czym powinienem poinformować lekarza w trakcie badania próby wysiłkowej?

W trakcie badania należy poinformować lekarza o wystąpieniu następujących objawów:

  • bólu w klatce piersiowej,
  • zawrotów głowy,
  • kołatania serca,
  • osłabienia,
  • silnego zmęczenia,
  • złego samopoczucia.
U kogo nie powinno się wykonywać próby wysiłkowej?

Próby wysiłkowej nie wykonuje się w przypadku: świeżego zawału serca lub silnych aktualnych bólów w klatce piersiowej, infekcji, bardzo wysokiego ciśnienia tętniczego krwi, poważnych zaburzeń rytmu serca lub ciężkich wad serca, świeżego zatoru lub zawału płuca itp.

Holter EKG

Na czym polega badanie przy pomocy holtera EKG?

Chory nosi przy pasku lub na szyi aparat, który jest połączony przewodami do elektrod umieszczonych na ciele osoby badanej. Urządzenie rejestruje zapis pracy serca przez całą dobę. Badanie jest całkowicie bezpieczne i możliwe jest jego powtarzanie. Zabroniona jest kąpiel, bądź prysznic razem z urządzeniem (spowoduje to nieodwracalne uszkodzenie urządzenia i koszty jego naprawy lub wymiany będzie musiał pokryć pacjent).

Jak należy się przygotować do badania holter EKG?

Założenie holtera EKG nie wymaga specjalnego przygotowania poza zwykłą higieną osobistą (zwłaszcza klatki piersiowej). U mężczyzn z obfitym zarostem na klatce piersiowej może zaistnieć konieczność wygolenia miejsc, w których będą elektrody (bez tego zabiegu zapis holtera jest niemożliwy do odczytania i analizy ze względów technicznych - bardzo zła jakość zapisu).

W jakim celu wykonuje się to badanie?
    Wskazaniem do wykonania badania holtera EKG jest:
  1. ocena objawów zgłaszanych przez chorego: najczęściej kołatań serca, omdleń, zawrotów głowy, itp.
  2. badanie wstępne przed leczeniem arytmii serca,
  3. ocena skuteczności leczenia w trakcie leczenia arytmii,
  4. diagnostyka bólów w klatce piersiowej u chorych z podejrzeniem nietypowej postaci choroby niedokrwiennej serca (dławica Prinzmetala) lub u chorych, u których nie można wykonać próby wysiłkowej,
  5. inne rzadkie wskazanie.
Co należy zanotować w trakcie trwania badania?
    Pacjent otrzymuje dzienniczek, w którym należy zapisywać:
  • objawy i zdarzenia, które miały miejsce podczas badania,
  • godzinę zażycia leków (należy zapisać nazwę i dawkę przyjętego leku),
  • czynności wykonywane przez chorego (marsz, bieg, silne zdenerwowanie, drzemka w ciągu dnia, początek snu nocnego i jego zakończenia itp.).

Badania echokardiograficzne

Jak wygląda badanie echokardiograficzne?

Do klatki piersiowej pacjenta, ułożonego na leżance, lekarz przykłada głowicę ultrasonograficzną. Badanie to umożliwia uwidocznienie budowy, pracy i funkcji serca. Stanowi podstawowe badanie diagnostyczne w kardiologii ze względu na dużą ilość informacji, które wnosi. Częścią badania echokardiograficznego jest badanie dopplerowskie, które umożliwia ocenę prędkości ruchu tkanek serca oraz ocenę przepływu krwi w sercu i wielkich naczyniach (aorta, pień płucny) a także przez zastawki serca.

Kiedy wykonuje się echo serca?

Wskazaniem do wykonania badania echa serca jest:

  • diagnostyka wad serca (ocena szmerów, które lekarz wysłuchał nad sercem),
  • ocena serca u chorych z bólami w klatce piersiowej,
  • podejrzenie guza serca,
  • diagnostyka omdleń,
  • diagnostyka nadciśnienia tętniczego,
  • ocena serca u chorych z wywiadem zatorowości płucnej, bądź po epizodzie niedokrwienia mózgu celem poszukiwania źródła udaru.
Jak należy się przygotować do badania?

Od pacjenta nie wymaga się specjalnego przygotowania. Wskazane jest jedynie, aby chory nie był bardzo najedzony.

U kogo wykonuje się badanie echokardiograficzne obciążeniowe?

Badanie to wykonujemy:

  1. u chorych z podejrzeniem choroby wieńcowej, którzy nie mogą wykonywać wysiłku fizycznego,
  2. u pacjentów z nieprawidłowym spoczynkowym elektrokardiogramem uniemożliwiającym ocenę niedokrwienia,
  3. u chorych z ujemnym lub dodatnim wynikiem elektrokardiograficznej próby wysiłkowej niezgodnym z obrazem klinicznym,
  4. aby ocenić żywotność mięśnia sercowego u osób kwalifikowanych do zabiegu rewaskularyzacji wieńcowej [do by-passów (CABG), czy plastyki naczyń wieńcowych (PTCA)],
  5. u osób kwalifikowanych do rozległych operacji niekardiochirurgicznych celem oceny ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych.
Na czym polega wykonanie tego badania i czy mogą wystąpić jakieś objawy niepożądane?

Technika wykonania jest podobna do badania echokardiograficznego. Ponadto chory ma podłączone cały czas EKG oraz podawane są leki dożylne, które przyśpieszają akcję serca. Podczas próby dobutaminowej mogą wystąpić następujące objawy: uczucie kołatania serca, ból głowy, uczucie duszności itp.

Holter RR

Na czym polega badanie za pomocą holtera ciśnieniowego?

Badanie za pomocą holtera ciśnieniowego polega na rejestracji ciśnienia tętniczego krwi chorego przez całą dobę. Chory nosi na pasku aparat, który pompuje powietrze do mankietu umieszczonego na ramieniu chorego (u praworęcznych na lewym ramieniu, u leworęcznych na prawym). Pojedynczy sygnał dźwiękowy sygnalizuje, że za chwilę rozpocznie się pomiar. Należy pamiętać, aby podczas pomiarów zatrzymać się, wyprostować rękę i powstrzymać się od dodatkowych czynności jak np. gestykulacji rękami. Po wykonaniu pomiaru można wrócić do zwykłych zajęć.

Pojedynczy sygnał dźwiękowy oznacza prawidłowo wykonany pomiar, zaś podwójny sygnał zgłasza, że pomiaru nie udało się zarejestrować i urządzenie po chwili zacznie pompować jeszcze raz. Należy wtedy lepiej wyprostować rękę lub poprawić mankiet, gdyż mógł przesunąć się z miejsca wyznaczonego przez pielęgniarkę przy zakładaniu holtera. Zabroniona jest kąpiel, bądź prysznic razem z urządzeniem. Po udanym pomiarze można zdjąć holter i umyć się w czasie kilkunastu minut, aby zdążyć przed następnym pomiarem. Po kąpieli należy założyć holtera, tak jak został założony w gabinecie. Pomiary w ciągu dnia są wykonywane co 15 minut, w nocy (bez sygnału dźwiękowego oznaczającego pomiar) co 30 minut.

Co należy zapisywać w trakcie trwania badania?
    Pacjent otrzymuje dzienniczek, w którym należy zapisywać:
  • objawy i zdarzenia, które miały miejsce podczas badania,
  • godzinę zażycia leków (należy zapisać nazwę i dawkę przyjętego leku),
  • czynności wykonywane przez chorego (marsz, bieg, silne zdenerwowanie, drzemka w ciągu dnia, początek snu nocnego i jego zakończenia itp.).
Jak należy się przygotować do badania?

Nie wymagane jest specjalne przygotowanie się, poza zwykłą higieną osobistą.

U kogo zakłada się holtera ciśnieniowego?
    Badanie to wykonuje się:
  1. kiedy chcemy wykluczyć tzw. syndrom "białego fartucha" (występuje tylko w gabinecie lekarskim, a poza nim u chorego nie stwierdza się podwyższonych wartości ciśnienia tętniczego krwi),
  2. u pacjentów z tzw. nadciśnieniem nocnym (występuje tylko w nocy),
  3. u pacjentów celem kontroli skuteczności leczenia nadciśnienia tętniczego.